Blurry, that was the month of April with an extension into May. All of this was new for me. From tiny little steps into giant ones for me as an architect. It all started 1st of April where I changed jobs. Now 35 days later its hard to remember that day. A lot of things have happened since then, all of them into high speed. Sure is that I enjoyed every single thing that was thrown into my arms.

Blurry, that was my daily morning walk to the office. My brain still non-active, I strolled along the boulevard guiding me along these tall office-building to drop me into the elevator. 35min to read some emails, to tweet and stay that tiny little bit connected with the world. Uncertain what would happen that day i get into that bright eye-killing elevator to start my day on the 10th floor.

35 days flew by. 35 long days. 35 intense days. 35 mind-blowing days. Even telling everybody here about these days make my mind blurry again. These days made me realize a lot of stuff that was unknown for me before. Conclusion of this month must be: the more you learn the more you realize that there is even more to learn after that.

With money comes responsability. The days of being young are over. I have to come up with decent work, solutions and take my responsability. Grab whatever you can. Take it, hold it, dont give it away. It makes you grow in this big cruel world. I jumped into it, there is no way back.

Its not over. Writing this on a saturday was a safe bet. On sunday there wont be time. Tomorrow 11 o`clock this story got repeated once more. What will happen tomorrow, I dont even know. Will it be good? Most certainly but not when you have to go through it. The feeling comes after a few week or maybe a few days if your brain to decide to let it go for a while and takes that necessary rest you so desperately want and need.

Vooreerst wil ik stellen dat ik nooit de intentie gehad heb om in Europa te werken, dit is een eigen keuze geweest. Dit heeft vooral veel nadelen met zich meegebracht maar die heb ik intussen kunnen omdraaien in voordelen. Elk nadeel heeft zijn voordeel nietwaar? Ook ik heb geprobeerd om geld te ontfutselen van één of andere instantie om mijn start financieel mogelijk te maken. Ten tweede wil ik stellen dat ik hiermee niemand wil aanvallen die wel de mogelijkheid had om wel een leonardo da vinci beurs te verkrijgen. Jullie hebben allemaal groot gelijk, grijpen wat je grijpen kan. Toch ben ik in de meeste wel enigszins teleurgesteld, maar wie ben ik om dit te uiten? De laatste weken heb ik toch een nieuwe trend waargenomen die mijn vermoeden alleen maar versterkte. Ik zie enkele mensen terugkeren na een avontuur in het buitenland naar het kneuterige belgie, waarom? Ik vermoed dat de geldbeurs ten einde gelopen is en er geen mogelijkheid was om verder te doen in het bureau waar ze werkten. Loon te laag?

Loon heb je nodig om te overleven. Dat weet iedereen en ook de architectenbureaus maar net die leonardo da vinci beurs verpest het ganse plaatje.
Deze beurs maakt het mogelijk dat bureaus niet of veel te weinig loon betalen aan hun stagair/architect. Waarom zou je ook, ze krijgen toch geld van de EU?
In het economische klimaat van vandaag mag je al tevreden zijn met een job lees ik overal. Ik heb de luxe dat ik hier gemakkelijk, tot 2 maal toe, een aantrekkelijke job gevonden heb. Maar betekent dit dat je jezelf zomaar kan laten prostitueren? Geen of te weinig loon, lange dagen, weg van huis,… Aantrekkelijk vooruitzichten voor iemand die in zijn/haar 1ste of 2de jaar architectuur zit. Door het mogelijk maken van een studiebeurs laat je eigenlijk toe gebruik van hen te maken, misbruiken misschien zelf. Ben je dan echt na 5 jaar hard studeren niets waard? Geen treffelijk loon, geen treffelijke vakantie? Niets nada nougatbollen?
Dit alles maakt het moeilijk om voor mensen die niet in aanmerking komen voor een geldbeurs ook te starten aan die internationale carriere. Waarom zou een bureau geld betalen aan iemand terwijl ze zo goed als gratis gebruik van iemand kunnen maken met dezelfde of zelfs betere kwaliteiten?

Ik heb mijn tijd gedaan bij mijn vorige job waar ik niet betaald werd naar mijn kwaliteiten, maar ik werd betaald. Met steun van de ouders zou ik hier nu niet meer zijn. Mijn 2de job betaald veel beter en maakt het mogelijk om hier te blijven, zonder zorgen. Het begin was moeilijk en stresserend dat zeker, maar nu is de voldoening groot. Zonder overheidssteun werk ik aan een CV maar ik intussen trots mag op zijn (hoop ik). Ik hoop dat vele van mijn andere collegas intussen ook aan een eigen weg aan het bouwen zijn.

Ik herhaal: ik val niemand van mijn ex-collegas aan. Verre van. Ik wil enkel duidelijk maken dat jullie denken dat jullie meer waard zijn dan gratis of het minimum te werken. Bureaus in Europa hebben het moeilijk ok, maar wil dit dan zeggen dat jij hen moet helpen om te groeien gratis en voor niks? NEE

Europese Unie, het is genereus van jullie om startenden te helpen, maar jullie maken het anderen zeer moeilijk in deze competitieve branche.

Enkele weken terug ontving ik een enquete van Sint Lucas over de internationale ervaring. Ik had dan deze bedenking moeten maken. Misschien moet ik hen dit nu wel laten weten.

Living in a city like Beijing opens your eyes. The city with its more then 20 million people consists of a fragmented collage of views, atmospheres and feelings.
Living in the Central Business Districts makes you feel small in a way, but makes you feel giant in another way. You can identify yourself with one of these thin towers that define the skyline of the city. Spending time in these towers makes you part of the system. The system that generates activity, activity not in the way you would expect.

The groundlevel is not the place where you want to be, its the place where you have to pass trough. The giant horizontal plane is the place where all the towers are plugged in. That plane is the battefield, the warzone between cars and pedestrian. Everybody gets impatient and wants to get out of this hellhole. There is no straight way, you jump into every 2 cm to make sure you can maintain your speed. From the moment you close the door of your appartment behind you, you try to hold your breath. The elevator becomes the space-in-between and is the transition. The doors open and you hear the imaginary gunshots that remind you there is no time to think or waste, there is only one way and its the way in front of you. Crossing thousands of people in a single minute, staring, spitting and coughing remind you how good the office is. When is that white tower appearing from the fog?

Different scales, from the glooming pinnacles to the human-scaled hutongs. Beijing is a city of contrasts.

5 000 000 miljoen autos op 22 miljoen inwoners. Auto is nog steeds het equivalent van macht. Beijing is volledig gebouwd op schaal van de auto. Brede rijvakken verbinden de gigantische kantoorblokken en maken je afhankelijk van een privé auto of taxi. Echter, de dag van vandaag ergert mij dat enorm en wel hierom.

De gasprijzen schieten de lucht in, de toeslag die je moet betalen in een taxi is onlangs verdubbeld. Dit zorgt ervoor dat velen proberen hun auto thuis te laten om dat naast de hoge benzineprijzen ook de kost om te kunnen parkeren de hoogte in schiet. Taxichauffeurs preferen enkel lange ritten die hen het meeste opleveren. Sommigen verkiezen om hun taxi op bepaalde dagen thuis te laten om op sommige dagen niet toe te steken in plaats van effectief geld te verdienen. Dit alles zorgt ervoor dat het voor mij haast onmogelijk is om een taxi naar huis te nemen na een lange dag op kantoor. Het feit dat ik een buitenlander ben helpt hier niet. Als ik met de vriendin op stap ben is het wijselijk dat ik ergens ‘verstop’ om de taxichauffeurs niet weg te jagen als er dan toch één zo vriendelijk is om ons mee te nemen. Het aantal taxi’s daalt, het aantal inwoners die op taxis rekenen verdubbelt. Elke dag wordt het moeilijker. De toekomst ziet er grijs uit, zoals het weer vandaag. Mistig, grijs en gebouwen die verdwijnen, zoals de taxi’s uit het straatbeeld.

Chinezen zijn zeer ongeduldig, dat hoor je aan het soms seconden durende gebruik van hun klaxon, voor een situatie waar niemand iets aan kan veranderen. Als de wegen vast zitten is dit niet het probleem van 1 persoon die moet opkrassen. Alhoewel de rijkunsten van sommigen wel eens kunnen bijdragen aan dezeopstopping. Buschauffeurs scheuren door het kleinste gaatje alsof ze met een smartje door het verkeer springen. Ze zwalpen van het linkse rijvak haast loodrecht over 5 andere om op het rechtse rijvak enkele passagiers uit te laten stappen. De gas pedaal gaat vol in als een rood licht verandert in groen, om vervolgens de rem vol in te gaan omdat een auto zojuist een volledige 180 maakte omdat deze weg korter was dan 100 verder te rijden en op een logische veilige manier te draaien.

Autos worden een probleem, bussen versterken het probleem. De gasprijzen moeten dalen, anders geraak ik niet thuis. De gasprijzen mogen omhoog om er zeker van te zijn dat meer mensen hun auto thuis laten. Een dilemma in een luidruchtige grootstad

De verandering was groot. De omschakeling maakte duidelijk dat de afgelopen 7 maanden op mijn vorig werk (in tegenstelling tot wat iedereen waarschijnlijk verwachtte) toch een beetje vakantie waren. 7 maanden of regelmatige uren, uitgebreidde lunchpauzes, genieten van het leven en vooral voldoende tijd om andere bezigheden over te houden. Tijd die me nu volledig ontbreekt. Verdubbeling van uren en het verdwijnen van het weekend. Welke dag zijn we vandaag trouwens?

Slaap vermindert drastisch, ondanks de hoge nood die ik hieraan heb om normaal te kunnen functioneren. Nonactief slenter ik doorheen de straten na een drukke stresserende dag. 30 minuten ronddwalen met maar 1 richting: bed. Slapen, werken, het leven dat niemand wil maar ik moet ondergaan om verderop te geraken. Ik maak opofferingen met een hoger doel. Dat ik hierbij volop gesteund wordt door de vriendin maakt het alles wat draaglijker.

Ik leer elke dag bij. Kritisch denken, jezelf verantwoorden, creatief zijn,… Zaken die op mijn vorige job te weinig aan bod komen. Dit is mijn ding. 15 uur per dag. Van stap 0 tot een werkende geheel. De competitie waaraan ik werk krijgt vorm. Het team is op kruissnelheid.

10 dagen tot de deadline. Dan is een vakantie welgekomen. Enkele dagen van slapen, eten, rusten en lezen met een citytripje. Working hard, playing hard. Het leven van een architect gaat door ook in de vakantie. 10 000 km van huis is er zoveel te zien. Taiwan, Seoul, Tokio, Hong Kong,… waarheen ik ga wordt last-minute beslist. Geen verlangen, gewoon doen. Geen tijd te verliezen, hard doorgaan.

Afgelopen vrijdag heb ik een nieuwe start genomen. Na enkele weken in onzekerheid is alles uiteindelijk in zijn plooi gevallen. Na 7 maanden heb ik mijn collega’s bij Zaha Hadid Architects vaarwel gezegd (al is dat een zwaar woord). Vrijdag ben ik gestart op mijn nieuwe job. Geen Chaowai SOHO meer voor mij maar het dichtere Jianwai SOHO (dat u kan zie op de kaart van chinese equivalent van Google Baidu). Vanaf heden werk ik bij Buro Ole Scheeren en dat bevalt me er uitstekend. Vanaf minuut 1 wist ik dat dit een belangrijke stap in mijn carriere zou geweest zijn. Ik voel het enthousiasme, de professionalisme en architectuur vloeien. Ik ben blij dat ik uiteindelijk deze stap genomen heb. Deze maand wordt uiterst intens met de eerste competitie in mijn professionele carriere. Zoveel zin om te knallen!

Vandaag vertel ik jullie een anekdote die ik mij kort geleden plots herinnerde. De beslissing die afgelopen weekend gevallen is, zal hier wel voor iets tussenzitten. Lees even mee.

Het begon allemaal enkele jaren geleden maar kwam in een stroomversnelling enkele maanden voor het afstuderen als architect. De droom die ik ontwikkelde door de jaren heen is intussen werkelijkheid geworden. Wonen en werken in China was de doelstelling. Wonen ging nooit een probleem vormen, het werken echter was noodzakkelijk om het eerste mogelijk te maken. Iedereen weet wel hoe dit in zijn werk gaat. Een droom die ik moest en zou executeren. Koppig als ik ben. Iedereen weet dat ik een trouwe OMA-fan ben en daarom maakte ik van Beijing en Hong Kong mogelijke woonplaatsen (beide steden hebben een kantoor) . Weinig kans om daar binnen te geraken of toch niet? 1 jaar geleden maakt Ole Scheeren bekend dat hij OMA zou verlaten om een eigen kantoor te starten dat later Buro-OS zou gaan heten met jawel een vestiging in Beijing. Angstvallig ging ik op zoek naar info. Bitterweinig was er te vinden tot enkele maanden geleden een website online ging. Te laat want ik was al volop aan het werk bij ZHA.

Midden juli begon ik samen met Sam aan mijn eerste China-trip. Naast de vele bezienswaardigheden had ik vooral de bedoeling om een job te zoeken. Ook hier: Ik zou een job vinden anders was mijn missie gefaald. Iedereen weet intussen hoe dit verhaal afgelopen is (6 maanden Zaha Hadid Architects in Beijing) maar lees toch maar even verder.

De vaagheid omtrent Buro-OS enerveerde me, want net dat Buro was me op het lijf geschrijven. Het bewonderen van de CCTV die Ole Scheeren van begin tot einde superviseerde maakte dit gevoel niet beter. Geen info, geen adres in Beijing, geen in Hong Kong, waar hij professor is aan de universiteit. Ik gaf de strijd op, dit plan moest ik opbergen. Tot plots die ene dag toen Sam en mezelve besloten om de Bank of China toren van binnenin te gaan observeren. Ik wist intusen hoe je binnen gaat want meer dan 1 jaar geleden was ik hier al binnengeweest. Ik probeerde de deur te grijpen om hem vervolgens naar mij toe te trekken, tot plots alles van zelf ging en een hippe Europeaan de toren verlaat. Het onwaarschijnlijke gebeurde, mijn hersenen blokkeerden. Ik besefte het maar half maar binnenin wist de innerlijke Kris het 100% zeker. In een stad van om en bij de 10 miljoen mensen stond hij onverwachts plots voor mijn neus. Ole Scheeren was de naam, een duitse architect die 15 jaar voor OMA werkte en daarna van de aardbol leek verdwenen te zijn. Volledig in het wit wandelde hij vol zelfvertrouwen de hitte tegemoet. Na Sam ervan overtuigd te hebben dat we dé Ole gezien hebben staan we stokstijf te gapen nietsbeseffend dat dit de unieke kans was om als gemotiveerde afgestudeerde architecten kennis te maken en de stoute schoenen aan te trekken en misschien heel misschien die ene vraag te durven stellen. Hij verdwijnt tussen de vele wegen die Hong Kong Island rijk is. Gemiste kans, zoveel spijt, zoveel ontgoocheling.

Tot 2 weken geleden. Ik was vastbesloten een nieuwe ervaring op te doen en ZHA na 6 maand te verlaten. Zonder iemand te kennen binenenin het bureau waagde ik het erop. Een week later werd ik, na het compleet vergeten te zijn, gecontacteerd door Buro-OS om op gesprek te komen. Van het een komt het ander en binnen enkele dagen doe ik de overstap van ZHA naar BOS. 7 maand na een eerste ‘kennismaking’ zal ik de komende maanden vaker oog in oog staan met de germaniër. Vol zelfvertrouwen en motivatie ga ik vrijdag tegemoet. Laat ons hopen dat dit alles geen grootsopgezette aprilgrap wordt en ik een goeie start kan nemen in dit nieuwe avontuur!

Vorige weekend, 19 en 20 maart werden 35 uur doorgebracht in Hangzhou. Hangzhou is een `stadje`met slechts 8 000 000 bewoners. Hangzhou is gelegen rond het West Lake die omgeven wordt door talrijke tempels. Hangzhou is een ideale stad om rond te fietsen met een handig publiek huursysteem die je voor een habbekrats een fiets laat huren en terug kan deponeren op 1 van de vele punten verspreid over de stad. We hadden echter wat pech met het weer zodat enkel zaterdagmiddag en zondagmorgen al fietsen door gebracht konden worden. Dit was echter genoeg om het grootste stuk van het meer te zien en de verkeersvrije paden langs en over het meer te berijden. 2 dagen, het was kort maar genoeg om even te relaxen weg van Beijing.
De komende maanden zullen ongetwijfeld nog nieuwe kortere vakanties gepland worden maar dan meer richting zon. Ik heb dan vooral Taiwan in gedachten. Dat lijkt me wel een aangename plaats om te vertoeven, al is het maar om even weg te zijn van Mainland China!

Today this video got an extra reason to be shown. Today I did something great, today I did something new for me. Today I quitted my job after 6 months. Its time for me to continue my career somewhere else. This is where this video jumps in. From next week I will work for the architect who was in charge of this building for at least 5 years. For me, this building is one of the wonders of the new world. Its simply great. You have to come see it!

1ste of April, start of second job in Beijing, I will work as Junior Architect at Buro Ole Scheeren. Let’s do great things!

One day in Beijing from Kris Provoost on Vimeo.