Vandaag vertel ik jullie een anekdote die ik mij kort geleden plots herinnerde. De beslissing die afgelopen weekend gevallen is, zal hier wel voor iets tussenzitten. Lees even mee.

Het begon allemaal enkele jaren geleden maar kwam in een stroomversnelling enkele maanden voor het afstuderen als architect. De droom die ik ontwikkelde door de jaren heen is intussen werkelijkheid geworden. Wonen en werken in China was de doelstelling. Wonen ging nooit een probleem vormen, het werken echter was noodzakkelijk om het eerste mogelijk te maken. Iedereen weet wel hoe dit in zijn werk gaat. Een droom die ik moest en zou executeren. Koppig als ik ben. Iedereen weet dat ik een trouwe OMA-fan ben en daarom maakte ik van Beijing en Hong Kong mogelijke woonplaatsen (beide steden hebben een kantoor) . Weinig kans om daar binnen te geraken of toch niet? 1 jaar geleden maakt Ole Scheeren bekend dat hij OMA zou verlaten om een eigen kantoor te starten dat later Buro-OS zou gaan heten met jawel een vestiging in Beijing. Angstvallig ging ik op zoek naar info. Bitterweinig was er te vinden tot enkele maanden geleden een website online ging. Te laat want ik was al volop aan het werk bij ZHA.

Midden juli begon ik samen met Sam aan mijn eerste China-trip. Naast de vele bezienswaardigheden had ik vooral de bedoeling om een job te zoeken. Ook hier: Ik zou een job vinden anders was mijn missie gefaald. Iedereen weet intussen hoe dit verhaal afgelopen is (6 maanden Zaha Hadid Architects in Beijing) maar lees toch maar even verder.

De vaagheid omtrent Buro-OS enerveerde me, want net dat Buro was me op het lijf geschrijven. Het bewonderen van de CCTV die Ole Scheeren van begin tot einde superviseerde maakte dit gevoel niet beter. Geen info, geen adres in Beijing, geen in Hong Kong, waar hij professor is aan de universiteit. Ik gaf de strijd op, dit plan moest ik opbergen. Tot plots die ene dag toen Sam en mezelve besloten om de Bank of China toren van binnenin te gaan observeren. Ik wist intusen hoe je binnen gaat want meer dan 1 jaar geleden was ik hier al binnengeweest. Ik probeerde de deur te grijpen om hem vervolgens naar mij toe te trekken, tot plots alles van zelf ging en een hippe Europeaan de toren verlaat. Het onwaarschijnlijke gebeurde, mijn hersenen blokkeerden. Ik besefte het maar half maar binnenin wist de innerlijke Kris het 100% zeker. In een stad van om en bij de 10 miljoen mensen stond hij onverwachts plots voor mijn neus. Ole Scheeren was de naam, een duitse architect die 15 jaar voor OMA werkte en daarna van de aardbol leek verdwenen te zijn. Volledig in het wit wandelde hij vol zelfvertrouwen de hitte tegemoet. Na Sam ervan overtuigd te hebben dat we dé Ole gezien hebben staan we stokstijf te gapen nietsbeseffend dat dit de unieke kans was om als gemotiveerde afgestudeerde architecten kennis te maken en de stoute schoenen aan te trekken en misschien heel misschien die ene vraag te durven stellen. Hij verdwijnt tussen de vele wegen die Hong Kong Island rijk is. Gemiste kans, zoveel spijt, zoveel ontgoocheling.

Tot 2 weken geleden. Ik was vastbesloten een nieuwe ervaring op te doen en ZHA na 6 maand te verlaten. Zonder iemand te kennen binenenin het bureau waagde ik het erop. Een week later werd ik, na het compleet vergeten te zijn, gecontacteerd door Buro-OS om op gesprek te komen. Van het een komt het ander en binnen enkele dagen doe ik de overstap van ZHA naar BOS. 7 maand na een eerste ‘kennismaking’ zal ik de komende maanden vaker oog in oog staan met de germaniër. Vol zelfvertrouwen en motivatie ga ik vrijdag tegemoet. Laat ons hopen dat dit alles geen grootsopgezette aprilgrap wordt en ik een goeie start kan nemen in dit nieuwe avontuur!

Vorige weekend, 19 en 20 maart werden 35 uur doorgebracht in Hangzhou. Hangzhou is een `stadje`met slechts 8 000 000 bewoners. Hangzhou is gelegen rond het West Lake die omgeven wordt door talrijke tempels. Hangzhou is een ideale stad om rond te fietsen met een handig publiek huursysteem die je voor een habbekrats een fiets laat huren en terug kan deponeren op 1 van de vele punten verspreid over de stad. We hadden echter wat pech met het weer zodat enkel zaterdagmiddag en zondagmorgen al fietsen door gebracht konden worden. Dit was echter genoeg om het grootste stuk van het meer te zien en de verkeersvrije paden langs en over het meer te berijden. 2 dagen, het was kort maar genoeg om even te relaxen weg van Beijing.
De komende maanden zullen ongetwijfeld nog nieuwe kortere vakanties gepland worden maar dan meer richting zon. Ik heb dan vooral Taiwan in gedachten. Dat lijkt me wel een aangename plaats om te vertoeven, al is het maar om even weg te zijn van Mainland China!

Zaha Hadid Architects
Grand opening, 25th of February

More pictures of Guangzhou here

Met de mama en broer op bezoek was het de perfecte timing om met ons drietjes te trein te nemen en even weg uit Beijing te razen en het traditionele China te gaan zoeken. Nadat ze een ganse week Beijing doorkruist hadden was het ook voor hen tijd om voor even de stad vaarwel te zeggen. Vrijdag 14 januari vertrokken we uit Beijing South Railway station met een hogesnelheidstrein naar Taiyuan om van daaruit met de bus door te reizen naar Pingyao. In China wordt tegenwoordig aan een gekkentempo gewerkt aan een uitgebreid hogesnelheidstrein netwerk die grote steden op een snelle, handige en comfortabele manier tracht te verbinden. De kroon op dit werk moet de verbinding worden tussen Beijing en Shanghai die de totale reisduur moet terugbrengen van 12u naar 4u om zo de lucht terug wat meer vliegtuigvrij te maken want die raakt intussen zo goed als vol. Aan een snelheid van 352km/u raasden we binnen de 3 uur Taiyuan binnen. Taxichauffeurs zagen in ons de perfecte match om wat extra geld af te troggelen, dat ze hierbij niet wisten dat ik al 3 maand in China woon en alle trucjes van de afzetterij weet, wisten ze blijkbaar niet. Na verschillende taxichauffeurs geirrriteerd en lichtelijk agressief achter te laten, vonden we uiteindelijk een taxi die met meter de enkele kilometers wou overbruggen om ons bij het busstation af te zetten. Na een korte tijd opeengeperst in een bus te zitten kwamen we aan in Pingyao die volledig ommuurd wordt door een imposante stadsmuur en de barriere vormt tussen de ongecontroleerde explosieve groei van elke chinese stad en de traditionele courtyard- achtige bebouwing. Met een tot taxi omgevormde motorbike werden de laatste meters al hobbelend en mysyerieus overbrugd. Dit was een onvergetelijke rit die bij ons drie hilarische gesprekken opleverde. Ons hotel was een typische courtyard met kamers in de traditionele stijl met de bedden op een gemetseld platform waaronder in de afgelopen eeuwen een vuurtje gestookt kon worden om de lichaamstemperatuur in de barkoude wintermaanden op peil te houden. In Pingyao was het koud, zeer koud. Om mezelf warm te houden trachtte ik verschillende lagen truien te dragen, dit maakte de lichaamsbeweging wat moeilijker en misschien wel wat stuntelig.

We dwaalden door de straten die volledig autovrij waren, we stapten stevig door om niet opnieuw koud te krijgen, we gingen van de hoofdstraten af om kennis te maken met de honderden straathonden die ons op elke hoek stonden op te wachtten. Ikzelf ben geen fan van honden en dit maakte me een beetje oncomfortabel zeker na het zien van de perfecte lichaamshygiene die die schattige beestjes erop na hielden. De kleine straatjes met hoge muren en af en toe een doodlopend einde waren de perfecte plaats om enkele buitenlanders in een val te lokken en af te ranselen voor die enkele RMB’s die we op zak hadden. De af en toe luidknallende vuurwerkpeilen versterkten dit gevoel. Dat de broer en ikzelf de afgelopen Top Gear speciall in Midden-Oosten gezien hadden deed ons misschien wat overdrijven.

De zon ging onder, de temperatuur dropte nog dieper in. We bereikten een temperatuur van -16° en besloten een warme chocolademelk binnen te gieten met de hoop dat dit de innerlijke warmte wat zou opkrikken. Dit was niet het geval en besloten een nieuwe poging te wagen onder een lange warme douche. We heisten ons terug in dikke pak kleren om de obligatoire fotos te nemen van Pingyao in het donker. Na het ondergaan van de zon veranderde Pingyao in een roodgekleurd schouwspel waarbij de talrijke opgehangen lampionen de nauwe straatjes deden oplichten. Waar Pingyao vooral voor bekend is, naast het traditionele ommuurde stadsgedeelte, de talrijke omliggende Courtyards. Een courtyard was de thuisbasis van de rijke burgers in dit deel van China. Wij bezochten er 2 gedurende het weekend waarbij ik de volgende impressies kon maken. Weldra in een volgend schrijfsel!

2010 is China-year with 80 days and counting!

Keer op keer moet ik het terug zeggen. Het ergste aan reizen vanuit Belgie is en blijft nog steeds het openbaar vervoer naar Zaventem. De onaangepaste treinen en de grauwe stations doen je aftellen tot je aankomst in Zaventem. Het inchecken ging deze keer niet vlot. De afgelopen vluchten kon ik telkens door de formaliteiten cruisen, deze keer was het anders. De grootste rij van alle incheckbalies stond bij Etihad Airways, inderdaad daarmee vloog ik richting Abu Dhabi. Slechts 1 rij was open bij de douanecontrole tot het mijn beurt was, plots gingen er 3 andere rijen open. De security check bleef maar duren en deed me direct terugdenken aan die ene scene uit ‘Up in the air’, 1 van mijn lievelingsfilms. Jammer genoeg kon ik geen enkele tip van Ryan Bingham toepassen want ik zat compleet geblokkeerd. Met dit hier neer te schrijven wil ik niet zeggen dat ik altijd pech heb, iedereen heeft dit wel eens voor. Gelukkig had ik genoeg tijd ingecalculeerd zodat ik nog genoeg tijd had om mijn batterij op te laden aan de gate. Sinds deze zomer heb ik de gewoonte om steeds tot de laatste te wachten om het vliegtuig op te stappen, ik ben dat duwen en trekken om als eerste op dat vliegtuig te zitten wat beu. Hij zal toch niet vertrekken zonder dat ik er op zit, hah!

Met de getroffen voorbereidingen stond ik zonder het te weten al in Abu Dhabi. De aanboord stopcontacten zorgden ervoor deze getroffen voorbereidingen ook op mijn volgende vlucht nog konden dienen. Etihad Airways is trouwens een aanrader en niet enkel voor de stopcontacten, maar ook voor de vriendelijke bediening, het degelijk eten mét metalen bestek (vind ik zeer belangrijk!) en het voortreffelijk in-flight entertainment systeem. Top notch!

Het uitstappen in Abu Dhabi was eigenlijk wat overbodig. De tussentijd was slecht 1u30 waarbij 1u gespendeerd werd om uit het vliegtuig te geraken, de grote arrival-terminal te doorkruisen en vervolgens dezelfde afstand af te leggen in de departure-terminal om op hetzelfde vliegtuig terug te stappen! Gelukkig was er nog voldoende tijd om even te stoppen bij de Burger King waarbij de ajuinringen de tussenstop in Abu Dhabi onvergetelijk maken.

Omstreeks 21u30 plaatselijke tijd schuift het vliegtuig boven de wolken, om na 7uur te landen op Beijing Capital Airport, 8u50 plaatselijke tijd. Ook al was vlucht 1 met een 40 minuten vertraging vertrokken, toch was de schrik om mijn connectie te missen overbodig, ik kan Etihad Airways alleen maar aanraden. Het doorcruisen van deze luchthaven begint na 3 keer zeer vlot te gaan. Na 40minuten, het landen van het vliegtuig, tot het vertrekken van de bus richting Xidan. Dit moet een record zijn, ik ben er fier op. Na 1u45 stond ik aan de deur van het hotel waar ik geboekt had voor de eerste dagen. Zeer vlotjes ging dat.

Na een uurtje of 3 rust besluit ik toch de stad nog maar eens te gaan trotseren. De lucht zit er echter helemaal anders uit dan toen ik 2 weken geleden Beijing inruilde voor Belgie. Zeer deprimerend gevoel kreeg ik er bij, op de koop toe begon het nog te stort regenen. De enige reden dat ik buiten kwam om even te zien hoelang ik er zou over doen om van het hotel tot aan mijn werk te geraken. Via Chaoyangmen deed ik er 1uur over, via het metrostation aan de voet van de CCTV was het 55min. Ik opteer toch voor optie 2 omdat de wandeling van het metrostation naar ChaoWai SoHo doorheen een aangenamer stuk stad gaat en daar zit de CCTV deze keer voor niets tussen, of toch.

Na 2u30 hou ik het voor bekeken en keer terug naar het hotel om verder uit te rusten. Morgen ga ik voor echt op zoek naar een betaalbaar appartement en regel ik nog verschillende andere zaken. Nog 3 dagen en kan officieel zeggen dat ik voor een starchitect gewerkt heb

Meer foto’s van de EXPO 2010 staan op Flickr

Na het afstuderen afgelopen Juli en het indienen van de wedstrijdpanelen voor de Schindler Award (waar ik trouwens als genomineerde Sint Lucas mocht vertegenwoordigen) ben ik half juli voor ruim 6 weken naar China getrokken.
De hoofdreden om een bezoek te brengen dit jaar was de groots opgezette World Expo 2010 in Shanghai. Naarmate de maanden vorderden werden verschillende redenen toegevoegd waarom net China een droombestemming is voor pas afgestudeerde architecten. Gedurende de 6 weken heb ik groots opgezette bouwwerken van toparchitecten kunnen aanschouwen in Beijing, Shanghai, Shenzhen, Guangzhou en Hong Kong.

In Beijing wordt architectuur afgewisseld met cultuur. De ene dag bezocht ik de machtige Chinese Muur onder een stralend blauwe lucht, de dag erna kon ik het even indrukwekkende Bird’s Nest stadium bezoeken. Tussendoor werden de Forbidden City, Tiannamen Square, Temple of Heaven, de CCTV-tower, de Linked Hybrid bezocht. Beijing werd ook de plaats waar ik voor het eerst solliciteerde bij een niet nader te noemen architectenbureau.

Shanghai wordt tegenwoordig overspoeld door miljoenen Chinezen die kost wat kost 192 stempels willen in hun Expo-Paspoort. Ik ging er om de architecturale-paviljoenen te zien, de Chinezen gaan er om de stempels, elk zijn doel.
De Expo is de grootste uit de geschiedenis en is met dagelijks minimum 500 000 bezoekers het grootste openlucht-tentoonstelling ter wereld. In China, in de hitte, ik moet er geen tekening bij maken, we weten allemaal hoe Chinezen zijn. Naast de Expo is Shanghai ook een metropool met 18 000 000 inwoners. Dit aantal opgeteld met de expo-bezoekers resulteert in een ongeziene drukte op de Bund.

Shenzhen is één van de onveiligste steden van China, dit schrikte me niet terug om de Shenzhen Stock Exchange en het Vanke Center te gaan bezoeken. 14 000 000 inwoners, geen deftige metro, geen engels resulteerde hier in een vermoeiende opgave om die gebouwen te vinden. Maar ik heb ze kunnen aanschouwen en het was de moeite.

Ik kon het niet laten om Hong Kong voor een 2de keer in evenveel jaar te bezoeken. Wat een hemelsbreed verschil met China. Hong Kong is de hemel, meer moet ik daar eigenlijk niet over zeggen. Ik kom er ooit wonen en werken punt uit.

Als Hong Kong gezien kan worden als de hemel dan is Guangzhou de hel. Het contrast tussen deze 2 gigantische steden is zo groot dat je er bijna begint van te wenen, zeker als je van de hemel naar de hel moet. Geen enkel woord engels, onvriendelijke mensen, vuil, starende mensen, geen toeristen, niets nada nougatbollen. Guangzhou is wel de locatie van het enige Zaha Hadid-gebouw in China en moest bezocht worden. Het zou een speciale gebeurtenis worden, vrienden weten intussen waarom

Na 5 metropolen was het tijd voor natuur! Yangshuo ligt te midden de karstrosten en is de ideale uitvalsbasis om al wandelend of fietsend op verkenningstocht te gaan. Tussen de rijstvelden, tussen de buffels, doorheen kleine dorpjes, door de bossen, tussen de rotsen, alles kan alles mag. Perfect. Heb je ooit een kalender gekregen met nieuwjaar bij een Chinees restaurant? Zoja, kijk goed, dit is Yangshuo. Prachtig niet?

Na natuur, terug cultuur. Xi`An was de historische hoofdstad van China en dat zie je aan de vele tempels en de oude stadsmuur. Helaas is die stadsmuur niet autoritair genoeg om de bevolking te beperken. Zo heeft Xi`An ook al 8 000 000 inwoners en komt de teller na 6 steden op 75 000 000 inwoners. Veel Chineesjes dus. Xi`An is ook de plaats met de bekendste archeologische opgraving van de 20ste eeuw: het Terracotta Leger. Jammer genoeg regende het die dag en dat betekent als snel dat de straten blank staat. Natte voeten, doorweekte jas, roepende Chinezen, een overvloed aan paraplu’s en na enkele uren ook rillingen. Rare dag maar de Warriors zijn de moeite!

25 augustus kwam ik na 6 weken terug aan in Beijing. Ik had Beijing gemist. De stad ziet er zo anders uit onder een stralend blauwe lucht. De stad voelde rustig aan. Raar, maar in positieve zin.
Na een tweede bezoek aan het niet nader te noemen architectenbureau. Een tweede bezoek was voldoende, ik werd aangenomen. Mission accomplished, ik kwam naar Beijing en vond werk. Wie zei nu weer dat het onmogelijk was?

30 augustus vloog ik terug richting Belgie, woensdag 15 september vlieg ik terug richting Beijing om maandag 20 september de eerste werkdag aan te vatten. Onwaarschijnlijk maar een niet te missen uitdaging.
Ik probeer de komende maanden vanuit Beijing wat te bloggen en jullie op de hoogte te houden van dit avontuur.
Wonen en werken in Beijing, hier moet wel iets over te vertellen zijn, niet?

17th of July 2010
Visiting Beijing for the first time!