De welvaart stijgt, de bevolking stijgt, de stad wordt uitgebreid. Elke dag razen 5 000 000 voertuigen over de wegen, of dat proberen ze toch. Elke dag, op weg naar mijn werk, wandel ik 30 minuten langsheen volgepropte wegen. De gemiddelde 8 rijvakken zijn geblokkeerd met personenautos, bussen, scooters en andere voertuigen waar ik de naam niet van weet. 30 minuten langsheen klaxonerende autos die zich proberen te verplaatsen van rijvak naar rijvak. Geen enkel moment is het stil.
5 000 000 miljoen autos op 22 miljoen inwoners. Auto is nog steeds het equivalent van macht. Beijing is volledig gebouwd op schaal van de auto. Brede rijvakken verbinden de gigantische kantoorblokken en maken je afhankelijk van een privé auto of taxi. Echter, de dag van vandaag ergert mij dat enorm en wel hierom.
De gasprijzen schieten de lucht in, de toeslag die je moet betalen in een taxi is onlangs verdubbeld. Dit zorgt ervoor dat velen proberen hun auto thuis te laten om dat naast de hoge benzineprijzen ook de kost om te kunnen parkeren de hoogte in schiet. Taxichauffeurs preferen enkel lange ritten die hen het meeste opleveren. Sommigen verkiezen om hun taxi op bepaalde dagen thuis te laten om op sommige dagen niet toe te steken in plaats van effectief geld te verdienen. Dit alles zorgt ervoor dat het voor mij haast onmogelijk is om een taxi naar huis te nemen na een lange dag op kantoor. Het feit dat ik een buitenlander ben helpt hier niet. Als ik met de vriendin op stap ben is het wijselijk dat ik ergens ‘verstop’ om de taxichauffeurs niet weg te jagen als er dan toch één zo vriendelijk is om ons mee te nemen. Het aantal taxi’s daalt, het aantal inwoners die op taxis rekenen verdubbelt. Elke dag wordt het moeilijker. De toekomst ziet er grijs uit, zoals het weer vandaag. Mistig, grijs en gebouwen die verdwijnen, zoals de taxi’s uit het straatbeeld.
Chinezen zijn zeer ongeduldig, dat hoor je aan het soms seconden durende gebruik van hun klaxon, voor een situatie waar niemand iets aan kan veranderen. Als de wegen vast zitten is dit niet het probleem van 1 persoon die moet opkrassen. Alhoewel de rijkunsten van sommigen wel eens kunnen bijdragen aan dezeopstopping. Buschauffeurs scheuren door het kleinste gaatje alsof ze met een smartje door het verkeer springen. Ze zwalpen van het linkse rijvak haast loodrecht over 5 andere om op het rechtse rijvak enkele passagiers uit te laten stappen. De gas pedaal gaat vol in als een rood licht verandert in groen, om vervolgens de rem vol in te gaan omdat een auto zojuist een volledige 180 maakte omdat deze weg korter was dan 100 verder te rijden en op een logische veilige manier te draaien.
Autos worden een probleem, bussen versterken het probleem. De gasprijzen moeten dalen, anders geraak ik niet thuis. De gasprijzen mogen omhoog om er zeker van te zijn dat meer mensen hun auto thuis laten. Een dilemma in een luidruchtige grootstad