Gebrek aan tijd. Dat is de conclusie die ik kan maken na 20 dagen op mijn nieuwe job. Oververmoeid maar meestal toch voldaan ga ik de dagen tegemoet. 20 dagen die voornamelijk op kantoor doorgebracht worden. 20 dagen achter een computerscherm of in de modelshop, met de walmen van gesmolten foam. Dit moet het leven zijn van een architect.
De verandering was groot. De omschakeling maakte duidelijk dat de afgelopen 7 maanden op mijn vorig werk (in tegenstelling tot wat iedereen waarschijnlijk verwachtte) toch een beetje vakantie waren. 7 maanden of regelmatige uren, uitgebreidde lunchpauzes, genieten van het leven en vooral voldoende tijd om andere bezigheden over te houden. Tijd die me nu volledig ontbreekt. Verdubbeling van uren en het verdwijnen van het weekend. Welke dag zijn we vandaag trouwens?
Slaap vermindert drastisch, ondanks de hoge nood die ik hieraan heb om normaal te kunnen functioneren. Nonactief slenter ik doorheen de straten na een drukke stresserende dag. 30 minuten ronddwalen met maar 1 richting: bed. Slapen, werken, het leven dat niemand wil maar ik moet ondergaan om verderop te geraken. Ik maak opofferingen met een hoger doel. Dat ik hierbij volop gesteund wordt door de vriendin maakt het alles wat draaglijker.
Ik leer elke dag bij. Kritisch denken, jezelf verantwoorden, creatief zijn,… Zaken die op mijn vorige job te weinig aan bod komen. Dit is mijn ding. 15 uur per dag. Van stap 0 tot een werkende geheel. De competitie waaraan ik werk krijgt vorm. Het team is op kruissnelheid.
10 dagen tot de deadline. Dan is een vakantie welgekomen. Enkele dagen van slapen, eten, rusten en lezen met een citytripje. Working hard, playing hard. Het leven van een architect gaat door ook in de vakantie. 10 000 km van huis is er zoveel te zien. Taiwan, Seoul, Tokio, Hong Kong,… waarheen ik ga wordt last-minute beslist. Geen verlangen, gewoon doen. Geen tijd te verliezen, hard doorgaan.
Hallo Kris, zo te zien naar een hogere versnelling geschakeld… succes!
(‘k Had reactie op de verkeerde plaats gepost…).