Blurry

Geplaatst op mei 7, 2011 door Kris

Everybody wakes up, not from a long sleep but a tiny little nap. Except me, I cant sit still in my deskchair, strolling through the office seeing the night turn into day. The buildings doom up from the dark mysterious night. Everything is blurry like my mind at that time. 6 people , 24 hours later waiting for that one phonecall to get back to work. The night between wednesday and thursday dissappeared, its becoming a tradition. Third time in 3 weeks, this must be a good one. And in a way it certainly was. Although it took me some days to get to that fact.

Blurry, that was the month of April with an extension into May. All of this was new for me. From tiny little steps into giant ones for me as an architect. It all started 1st of April where I changed jobs. Now 35 days later its hard to remember that day. A lot of things have happened since then, all of them into high speed. Sure is that I enjoyed every single thing that was thrown into my arms.

Blurry, that was my daily morning walk to the office. My brain still non-active, I strolled along the boulevard guiding me along these tall office-building to drop me into the elevator. 35min to read some emails, to tweet and stay that tiny little bit connected with the world. Uncertain what would happen that day i get into that bright eye-killing elevator to start my day on the 10th floor.

35 days flew by. 35 long days. 35 intense days. 35 mind-blowing days. Even telling everybody here about these days make my mind blurry again. These days made me realize a lot of stuff that was unknown for me before. Conclusion of this month must be: the more you learn the more you realize that there is even more to learn after that.

With money comes responsability. The days of being young are over. I have to come up with decent work, solutions and take my responsability. Grab whatever you can. Take it, hold it, dont give it away. It makes you grow in this big cruel world. I jumped into it, there is no way back.

Its not over. Writing this on a saturday was a safe bet. On sunday there wont be time. Tomorrow 11 o`clock this story got repeated once more. What will happen tomorrow, I dont even know. Will it be good? Most certainly but not when you have to go through it. The feeling comes after a few week or maybe a few days if your brain to decide to let it go for a while and takes that necessary rest you so desperately want and need.

Geplaatst in Architecture, Beijing, Life | Een reactie plaatsen

Difficult Start

Geplaatst op mei 1, 2011 door Kris

Alle begin is moeilijk, dat is zeker. Afgestudeerde architecten hebben het onmiddellijk nog een stapje moeilijker, zeker als er aan een ambitieuse internationale carriere begonnen moet worden. Afgelopen weken ben ik tot een contatatie gekomen dat de reden, waarom de start zo moeilijk is, in verschillende kampen liggen. Enerzijds de architectenbureaus, de opleiding, de net afgestudeerde student maar anderszijds en volgens mij de belangrijkste factor: de Europese Unie. Ik vertel jullie waarom ik denk waarom ik denk dat de Europese Unie zonder het waarschijnlijk te beseffen, de start net nog moeilijker maakt. De Europese Unie trekt jaarlijks etelijk miljoenen uit om startende architecten een financiele ruggensteun te bieden en hen te laten kennismaken met een internationale architectenbureau. Dit is niet goed. Totaal niet goed.

Vooreerst wil ik stellen dat ik nooit de intentie gehad heb om in Europa te werken, dit is een eigen keuze geweest. Dit heeft vooral veel nadelen met zich meegebracht maar die heb ik intussen kunnen omdraaien in voordelen. Elk nadeel heeft zijn voordeel nietwaar? Ook ik heb geprobeerd om geld te ontfutselen van één of andere instantie om mijn start financieel mogelijk te maken. Ten tweede wil ik stellen dat ik hiermee niemand wil aanvallen die wel de mogelijkheid had om wel een leonardo da vinci beurs te verkrijgen. Jullie hebben allemaal groot gelijk, grijpen wat je grijpen kan. Toch ben ik in de meeste wel enigszins teleurgesteld, maar wie ben ik om dit te uiten? De laatste weken heb ik toch een nieuwe trend waargenomen die mijn vermoeden alleen maar versterkte. Ik zie enkele mensen terugkeren na een avontuur in het buitenland naar het kneuterige belgie, waarom? Ik vermoed dat de geldbeurs ten einde gelopen is en er geen mogelijkheid was om verder te doen in het bureau waar ze werkten. Loon te laag?

Loon heb je nodig om te overleven. Dat weet iedereen en ook de architectenbureaus maar net die leonardo da vinci beurs verpest het ganse plaatje.
Deze beurs maakt het mogelijk dat bureaus niet of veel te weinig loon betalen aan hun stagair/architect. Waarom zou je ook, ze krijgen toch geld van de EU?
In het economische klimaat van vandaag mag je al tevreden zijn met een job lees ik overal. Ik heb de luxe dat ik hier gemakkelijk, tot 2 maal toe, een aantrekkelijke job gevonden heb. Maar betekent dit dat je jezelf zomaar kan laten prostitueren? Geen of te weinig loon, lange dagen, weg van huis,… Aantrekkelijk vooruitzichten voor iemand die in zijn/haar 1ste of 2de jaar architectuur zit. Door het mogelijk maken van een studiebeurs laat je eigenlijk toe gebruik van hen te maken, misbruiken misschien zelf. Ben je dan echt na 5 jaar hard studeren niets waard? Geen treffelijk loon, geen treffelijke vakantie? Niets nada nougatbollen?
Dit alles maakt het moeilijk om voor mensen die niet in aanmerking komen voor een geldbeurs ook te starten aan die internationale carriere. Waarom zou een bureau geld betalen aan iemand terwijl ze zo goed als gratis gebruik van iemand kunnen maken met dezelfde of zelfs betere kwaliteiten?

Ik heb mijn tijd gedaan bij mijn vorige job waar ik niet betaald werd naar mijn kwaliteiten, maar ik werd betaald. Met steun van de ouders zou ik hier nu niet meer zijn. Mijn 2de job betaald veel beter en maakt het mogelijk om hier te blijven, zonder zorgen. Het begin was moeilijk en stresserend dat zeker, maar nu is de voldoening groot. Zonder overheidssteun werk ik aan een CV maar ik intussen trots mag op zijn (hoop ik). Ik hoop dat vele van mijn andere collegas intussen ook aan een eigen weg aan het bouwen zijn.

Ik herhaal: ik val niemand van mijn ex-collegas aan. Verre van. Ik wil enkel duidelijk maken dat jullie denken dat jullie meer waard zijn dan gratis of het minimum te werken. Bureaus in Europa hebben het moeilijk ok, maar wil dit dan zeggen dat jij hen moet helpen om te groeien gratis en voor niks? NEE

Europese Unie, het is genereus van jullie om startenden te helpen, maar jullie maken het anderen zeer moeilijk in deze competitieve branche.

Enkele weken terug ontving ik een enquete van Sint Lucas over de internationale ervaring. Ik had dan deze bedenking moeten maken. Misschien moet ik hen dit nu wel laten weten.

Geplaatst in Architecture | 1 reactie

Collage

Geplaatst op april 30, 2011 door Kris

Thought of the day:

Living in a city like Beijing opens your eyes. The city with its more then 20 million people consists of a fragmented collage of views, atmospheres and feelings.
Living in the Central Business Districts makes you feel small in a way, but makes you feel giant in another way. You can identify yourself with one of these thin towers that define the skyline of the city. Spending time in these towers makes you part of the system. The system that generates activity, activity not in the way you would expect.

The groundlevel is not the place where you want to be, its the place where you have to pass trough. The giant horizontal plane is the place where all the towers are plugged in. That plane is the battefield, the warzone between cars and pedestrian. Everybody gets impatient and wants to get out of this hellhole. There is no straight way, you jump into every 2 cm to make sure you can maintain your speed. From the moment you close the door of your appartment behind you, you try to hold your breath. The elevator becomes the space-in-between and is the transition. The doors open and you hear the imaginary gunshots that remind you there is no time to think or waste, there is only one way and its the way in front of you. Crossing thousands of people in a single minute, staring, spitting and coughing remind you how good the office is. When is that white tower appearing from the fog?

Different scales, from the glooming pinnacles to the human-scaled hutongs. Beijing is a city of contrasts.

Geplaatst in Architecture, Beijing, Life | Getagged , , | 1 reactie

File

Geplaatst op april 29, 2011 door Kris

De welvaart stijgt, de bevolking stijgt, de stad wordt uitgebreid. Elke dag razen 5 000 000 voertuigen over de wegen, of dat proberen ze toch. Elke dag, op weg naar mijn werk, wandel ik 30 minuten langsheen volgepropte wegen. De gemiddelde 8 rijvakken zijn geblokkeerd met personenautos, bussen, scooters en andere voertuigen waar ik de naam niet van weet. 30 minuten langsheen klaxonerende autos die zich proberen te verplaatsen van rijvak naar rijvak. Geen enkel moment is het stil.

5 000 000 miljoen autos op 22 miljoen inwoners. Auto is nog steeds het equivalent van macht. Beijing is volledig gebouwd op schaal van de auto. Brede rijvakken verbinden de gigantische kantoorblokken en maken je afhankelijk van een privé auto of taxi. Echter, de dag van vandaag ergert mij dat enorm en wel hierom.

De gasprijzen schieten de lucht in, de toeslag die je moet betalen in een taxi is onlangs verdubbeld. Dit zorgt ervoor dat velen proberen hun auto thuis te laten om dat naast de hoge benzineprijzen ook de kost om te kunnen parkeren de hoogte in schiet. Taxichauffeurs preferen enkel lange ritten die hen het meeste opleveren. Sommigen verkiezen om hun taxi op bepaalde dagen thuis te laten om op sommige dagen niet toe te steken in plaats van effectief geld te verdienen. Dit alles zorgt ervoor dat het voor mij haast onmogelijk is om een taxi naar huis te nemen na een lange dag op kantoor. Het feit dat ik een buitenlander ben helpt hier niet. Als ik met de vriendin op stap ben is het wijselijk dat ik ergens ‘verstop’ om de taxichauffeurs niet weg te jagen als er dan toch één zo vriendelijk is om ons mee te nemen. Het aantal taxi’s daalt, het aantal inwoners die op taxis rekenen verdubbelt. Elke dag wordt het moeilijker. De toekomst ziet er grijs uit, zoals het weer vandaag. Mistig, grijs en gebouwen die verdwijnen, zoals de taxi’s uit het straatbeeld.

Chinezen zijn zeer ongeduldig, dat hoor je aan het soms seconden durende gebruik van hun klaxon, voor een situatie waar niemand iets aan kan veranderen. Als de wegen vast zitten is dit niet het probleem van 1 persoon die moet opkrassen. Alhoewel de rijkunsten van sommigen wel eens kunnen bijdragen aan dezeopstopping. Buschauffeurs scheuren door het kleinste gaatje alsof ze met een smartje door het verkeer springen. Ze zwalpen van het linkse rijvak haast loodrecht over 5 andere om op het rechtse rijvak enkele passagiers uit te laten stappen. De gas pedaal gaat vol in als een rood licht verandert in groen, om vervolgens de rem vol in te gaan omdat een auto zojuist een volledige 180 maakte omdat deze weg korter was dan 100 verder te rijden en op een logische veilige manier te draaien.

Autos worden een probleem, bussen versterken het probleem. De gasprijzen moeten dalen, anders geraak ik niet thuis. De gasprijzen mogen omhoog om er zeker van te zijn dat meer mensen hun auto thuis laten. Een dilemma in een luidruchtige grootstad

Geplaatst in Beijing, Life | Een reactie plaatsen

Time

Geplaatst op april 19, 2011 door Kris

Gebrek aan tijd. Dat is de conclusie die ik kan maken na 20 dagen op mijn nieuwe job. Oververmoeid maar meestal toch voldaan ga ik de dagen tegemoet. 20 dagen die voornamelijk op kantoor doorgebracht worden. 20 dagen achter een computerscherm of in de modelshop, met de walmen van gesmolten foam. Dit moet het leven zijn van een architect.

De verandering was groot. De omschakeling maakte duidelijk dat de afgelopen 7 maanden op mijn vorig werk (in tegenstelling tot wat iedereen waarschijnlijk verwachtte) toch een beetje vakantie waren. 7 maanden of regelmatige uren, uitgebreidde lunchpauzes, genieten van het leven en vooral voldoende tijd om andere bezigheden over te houden. Tijd die me nu volledig ontbreekt. Verdubbeling van uren en het verdwijnen van het weekend. Welke dag zijn we vandaag trouwens?

Slaap vermindert drastisch, ondanks de hoge nood die ik hieraan heb om normaal te kunnen functioneren. Nonactief slenter ik doorheen de straten na een drukke stresserende dag. 30 minuten ronddwalen met maar 1 richting: bed. Slapen, werken, het leven dat niemand wil maar ik moet ondergaan om verderop te geraken. Ik maak opofferingen met een hoger doel. Dat ik hierbij volop gesteund wordt door de vriendin maakt het alles wat draaglijker.

Ik leer elke dag bij. Kritisch denken, jezelf verantwoorden, creatief zijn,… Zaken die op mijn vorige job te weinig aan bod komen. Dit is mijn ding. 15 uur per dag. Van stap 0 tot een werkende geheel. De competitie waaraan ik werk krijgt vorm. Het team is op kruissnelheid.

10 dagen tot de deadline. Dan is een vakantie welgekomen. Enkele dagen van slapen, eten, rusten en lezen met een citytripje. Working hard, playing hard. Het leven van een architect gaat door ook in de vakantie. 10 000 km van huis is er zoveel te zien. Taiwan, Seoul, Tokio, Hong Kong,… waarheen ik ga wordt last-minute beslist. Geen verlangen, gewoon doen. Geen tijd te verliezen, hard doorgaan.

Geplaatst in Architecture, Beijing, Life | 1 reactie

New start

Geplaatst op april 3, 2011 door Kris

Afgelopen vrijdag heb ik een nieuwe start genomen. Na enkele weken in onzekerheid is alles uiteindelijk in zijn plooi gevallen. Na 7 maanden heb ik mijn collega’s bij Zaha Hadid Architects vaarwel gezegd (al is dat een zwaar woord). Vrijdag ben ik gestart op mijn nieuwe job. Geen Chaowai SOHO meer voor mij maar het dichtere Jianwai SOHO (dat u kan zie op de kaart van chinese equivalent van Google Baidu). Vanaf heden werk ik bij Buro Ole Scheeren en dat bevalt me er uitstekend. Vanaf minuut 1 wist ik dat dit een belangrijke stap in mijn carriere zou geweest zijn. Ik voel het enthousiasme, de professionalisme en architectuur vloeien. Ik ben blij dat ik uiteindelijk deze stap genomen heb. Deze maand wordt uiterst intens met de eerste competitie in mijn professionele carriere. Zoveel zin om te knallen!

Geplaatst in Architecture, Beijing, Life | 3 Reacties