Velen weten ondertussen al dat ik grote bewondering heb voor Rem Koolhaas. Daarom wil ik ook hier het volgende interview posten naar aanleiding van zijn CCTV in Beijing en de Prada Transformer in Seoul.

Deel 1:

Deel 2: Hier
Deel 3: Hier

Deel 1: Analyse
Deel 2: Research
Deel 3: Design
Deel 4: Final!
Tot slot nog enkele impressiebeelden om de sfeer/belevingswaarde van het gebouw te presenteren.

Deel 1: Analyse
Deel 2: Research
Deel 3: Design

In een periode van 12 weken zijn we op zoek gegaan naar de beste manier om dit idee te vertalen in architectuur. Door het aanleren van nieuwe technieken (grasshopper) en het herbruiken van prehistorische technieken (het traditioneel 3D-modelen en maquettes) zijn we uitgekomen op een gebouw die alle krachtpunten die we voorheen uitstippelden kon uitspelen.

Deel 1: Analyse

Deel 2: Research.

Na het definieren van een doelstelling zijn we op zoek gegaan om dit ook te kunnen verwezenlijken. Met een programma op te stellen die onderzocht werd naar tijd/bezetting hebben we een programma gekozen die ervoor zorgt dat ons gebouw gedurende een ganse week op 90% van zijn capaciteit zou draaien. Door de nabijgelegen luchthaven, waar dag/nacht vaag is, konden we bezoekers naar ons gebouw leiden.

Na enkele dagen/weken intensief proberen gewoon te geraken aan het Belgische leven, alle foto’s te ordenen en te rangschikken, de rugzakken te legen, de was te doen (dank u moeder!) en de familieleden op de hoogte te brengen dat we nog leven, ben ik klaar om de ervaringen en verhalen te delen….Hou jullie klaar dit worden lange blogposts.
Ik verdeel ons avontuur in 5 grote delen zijnde (1) Istanbul en Singapore, (2) Kuala Lumpur (3) Hong Kong (4) Natuur in Maleisië en een special (5) Public Transport, omdat hier veel van te leren valt!

Istanbul en Singapore

Turkish (Airlines)

Toen ik half-mei de vliegtickets boekte bleek het goedkoopste tarief dit te zijn van Turkish Airlines. Ikzelf was vergeten dat er enkele maanden geleden een vliegtuig neergekomen was van THY op Schiphol maar werd daar attent op gemaakt door met reisgezel en tevens broer Bert. Schrik dan? Nee juist niet, net na het crashen lijkt het me de beste moment om met een bepaalde luchthtvaartmaatschappij te vliegen me dunkt. Dubbele controle en goeie service om hun besmette naam te herstellen, en dat was er aan te merken! Laten Bert en ik nu net kritische reviewers zijn. Met menig vlieguren achter de rug te hebben met verschillende vliegtuigmaatschappijen hebben we zo ons lijstje, gaande van absolute klasse met Malaysia Airlines tot een niet te beschrijven dieptepunt met Balkan Airlines (die helaas jammerlijk genoeg de boeken hebben moeten sluiten). We hadden dan ook nooit durven denken dat Turkish Airlines kon wedijveren met de top 3. Ik ga er niet verder op ingaan want dat zo ons te ver van de kwestie houden, maar ik wil toch enkele kwaliteiten meegeven: nieuwe airbussen, vriendelijke bediening, eetbaar eten (ik ben geen grote eter op een vliegtuig, maar dit kon ik toch binnenspelen!), metalen bestek en stenen borden (ik haat nu eenmaal eten met plastiek uit plastiek, bah) en een stevige ‘tuk’ kunnen doen. Dank u Turkish Airlines.
Maar nu verder met het reizen, een lay-over van 12u in Istanboel was er ook. Een ideale gelegenheid om een blitz-bezoek te brengen aan deze stad. Met een reisgezel die hier niet veel goesting in had (het is nu eenmaal de waarheid Bert!) trokken we de stad in met de metro/tram, die hier werkt met jetonnekes (maar meer hierover in deel (4) Public transport)
We reden tot aan de Blauwe Moskee, wat toch een eindje bleek te zijn vanaf de luchthaven. We ondergingen een change of scenery van grouwe woonblokken en vervallen kantoorblokken tot een cosy toeristisch centrum. Om kort te zijn, de blauwe moskee (gratis) is toch wel 1000keer aangenamer dan de Aya Sophia (overzijde van de straat en betalend!) Keywords: indrukwekkend, groot, mooi, verzorgd en warm!
Wegens een slechte voorbereiding en eigenlijk niet veel goesting om verder te trekken zijn we in het stadspark beland achter de Aya Sophia. De vermoeidheid sloeg toe. Na een kebab, pitta, donor, of wat dan ook zijn we terug naar de luchthaven afgezakt om daar verder te tijd te doden. Kort bezoek aan Istanbul maar toch gezien wat ik wou zien, meer moet dat niet zijn.

Singapore, the green city

Na een aangename vlucht van 10uur komen we eindelijk aan in Singapore, het kleine stadstaatje (4,5miljoen inwoners) onderaan het vasteland van Maleisië. En wat een verademing, gigantische luchthaven waar toen weinig volk in rondliep, we worden bijna automatisch naar de metro geleid die ons de metropool instuurt. Alhoewel bijna alles ondergronds loopt (wat eigen is aan een metro duh!) viel het ons meteen op: het is hier kraaknet. Dat ze er hier niet mee lachen wordt ons ook meteen duidelijk, torenhoge boetes voor littering en eten/drinken in de metro(gebouwen). Inwoners van Singapore klagen dan ook dat er teveel boetes/reglementen zijn maar blijkbaar helpen ze toch om de stad proper te houden en criminaliteit op een zeer laag niveau te houden.
Na een traditionele eerste ‘fried rice‘ sluiten we onze eerste dag Singapore af want de vermoeidheid begint ons toch parten te spelen.
In Singapore draait alles rond shoppen, in superdeluxe shopping malls is alles te vinden. Buiten de shopping malls valt er dan ook niet meer zo veel te beleven in deze metropool. We werpen een uitgebreid zicht op de ook wel indrukwekkende skyline die zich rond de Marina Bay situeerd. (Een skyline + water is trouwens een winner combinatie, wat later blijkt uit Hong Kong) Dat Singapore een Britse kolonie was is nog steeds te zien aan de koloniale architectuur in het stadscentrum aan de voet van de skyscrapers, een tochwel aparte combinatie die te pruimen valt.
Toyo Ito heeft ook zijn shopping mall in Singapore geplant, Vivocity, die tevens de connectie vormt met Sentosa Island. Ik mocht echter toegeven dat het een tegenvaller van formaat is, een rechthoekige doos met niet meer dan enkele vloeiende vormen die de doos moeten verdoezelen. Binnenin wordt gespeeld met diezelfde vloeiende vormen om de verlichting en airconditioning te verstoppen. Ito maakt het echter wel goed op dak dat dienst doet als plezierstuin die over verschillende niveau’s een zicht biedt op de gigantische haven van Singapore. Zoals ik al zei vertrekt de Sentosa Express vanop niveau 4 naar Sentosa Island, een oversized kitcherig pretpark op een gedeeltelijk synthetisch aangelegd eiland. Over de komende jaren worden de attracties verdubbeld wat het grootste amusementspark van de omgeving moet maken. Wij beide konden ons hier niet amuseren maar dat kwam ook door de gietende regen die begon toen we net op verkenningstocht wilden vertrekken.
Het enige beeld die ons verbaasde op die eiland was het synthetisch aangelegd strand (inclusief met rotsformaties en wuivende palmbomen) in contrast met de honderden verankerke olietankers en containersschepen die honderd meter voor het strand lagen. Plezier en economie moet samen kunnen.
Dat Singapore sinds 2008 ook een GP Formule 1 heeft, een nachtrace in het stadscentrum dan nog wel, moet iedereen geweten hebben, de verlichting blijft het ganse jaar hangen, net als de tribune rondom de baai. Ik kijk alleszins op 27 september naar de race, die nu toch wel een aparte ervaring zal zijn nu ik hier voorbij geslenterd ben!
Na 3 dagen hadden we het wel gezien en begonnen we ons voor te bereiden op onze volgende stad, Kuala Lumpur! Via Melaka, een voormalige Nederlandse nederzetting, gingen we met de bus verder naar de hoofdstad van Maleisië!
3 dagen was de ideale lengte van ons verblijf in Singapore, voldoende tijd om alles te bezichtigen die we vooraf aangekruist hadden en niet te lang om ons te beginnen vervelen.
Dank u Singapore!

De foto’s zijn gesorteerd en een selectie is op Flickr gezwierd, kom dat zien!