Naar aanleiding van de Autocad 2010-release heeft Autodesk van de gelegenheid gebruik gemaakt om een enquete te lanceren voor het langverwachte Autocad voor OSX. De dag dat er eindelijk een Apple-compatibele versie van Autocad uitkomt zou voor velen geen moment te vroeg komen. Aangezien Autocad nog steeds de standaard is (helaas) in de architectuurwereld blijft iedereen afhankelijk van windows. Ik heb natuurlijk wel de mogelijkheid om andere Apple-compatibele software-paketten te leren, maar de tijd en vooral goesting ontbreekt mij soms.

Dus iedereen mooi braaf deze survey invullen zodat Autodesk kan verder ontwikkelen.

http://myfeedback.autodesk.com/surveynet/TakeSurvey.aspx?SurveyID=l21M672

Kijk, ik was verkeerd, 2 maal verkeerd gegokt. Niet Daniel Liebiskind en al zeker niet het Japanse SANAA. De laureaat van 2009 komt uit de Zwitserse bergen en is na Herzog en de Meuron de 2de (of 3de is te zien hoe je het ziet) laureaat uit Zwitserland.
Een reden waarom ik niet op Peter Zumthor gegokt heb is omdat ik ook niet echt vertrouwd ben met zijn werk. Zumthor is geen starchitect en al zeker geen flamboyante architect zoals Zaha Hadid, Frank Gehry en Rem Koolhaas dat wel zijn.
Toen ik het nieuws vernam van Zumthor kon ik eigenlijk maar 1 realisatie naar voor brengen, waarschijnlijk hetgeen die onlosmakkelijk gerelateerd wordt met Zumthor, de termen in Vals. Vals, een klein bergdorpje met zijn eigen termen gekoppeld aan een hotel. Zoals Bilbao niet gezien kan worden zonder zijn Guggenheim-museum door Frank Gehry kan, kan Vals niet gezien worden zonder zijn termen of zonder Zumthor. Vals is Zumthor en Zumthor zal altijd een stukje Vals zijn. Na het doorbladeren van de perskit (beschikbaar op de site van Pritzker Prize) kwam mij dan toch nog een werk bekend voor, een kapel in de open vlakte met een nogal aparte manier van betonbekisting. Met de medewerking van de lokale boeren werd een bekistingsconstructie opgetrokken die na het storten en uitdrogen van de betonnen wanden werd uitgebrand. Een interessant en ongeziene textuur geeft de kapel een eigen karakter mee. Je moet er maar opkomen niet?
Een zeer korte kennis van Peter Zumthor, waarvoor mijn excuses. Ik laat de komende maanden in teken staan van Peter Zumthor, en hoop hierbij wat extra kennis op te doen van zijn waarschijnlijk interessant en vernieuwend oeuvre.

Dus nog steeds geen Liebiskind, geen SANAA, geen Steven Holl en zelf nog geen Van Biervliet op de laureatenlijst.
Misschien volgend jaar dan maar!

12 april staat al enige tijd aangeduid in mijn imaginaire agenda, niet zozeer omdat het net vandaag Pasen is (zo gelovig ben ik niet), of vandaag Parijs Roubaix gereden wordt, maar omdat vandaag bekend gemaakt wordt wie de 2009 Pritzker Prize laureaat is.

Wat is de Pritzker Prize?
De Pritzker Prize wordt jaarlijks uitgereikt aan een levende architect, van wie het werk een combinatie is van talent, visie en toewijding, en kan aanzien worden als een aanvulling voor de mensheid en architectuur als kunstvorm.
De Pritzker Prize wordt herkend als de hoogst mogelijke huldiging in de architectuurwereld. Op de laureatenlijst staan de groten der aarde, Zaha Hadid, (Lord) Norman Foster, Renzo Piano, Tadao Ando, Herzog en de Meuron, en onze noorderbuur Rem Koolhaas

2008
Vorig jaar was deze eer voor Jean Nouvel, (Ateliers Jean Nouvel) een franse architect die vooral bekend is door zijn Torre Agbar (Barcelona) Culture and Convention Center (Luzern) en vele andere projecten die nu nog in opbouw zijn (Louvre in Abu Dhabi, Tour Signal (Parijs) of Tour Verre (New York).

2009
Een pronostiek maken is altijd moeilijk omdat er een grote variëteit is aan architecten die deze eer meer dan verdienen. Omdat architectuur nogal smaak-geörienteerd is, is er een groot verschil tussen wie zal winnen, of wie zou moeten winnen. Om dan toch maar een eigen uitspraak te doen, geef ik 2 namen mee.

Daniel Liebeskind zal winnen. Liebeskind is bekend door zijn Joods Museum in Berlijn (die alom geprezen is maar ik nog niet de kans gehad heb om het te bezoeken) en om zijn masterplan voor Ground Zero in New York.

SANAA moet winnen. Ik zie SANAA als the next big thing en dit koppel heeft als flitsen van genialiteit laten zijn in hun Contemporary Art Museum in New York ( die ik zo stom ben om te vergeten bezoeken op onze trip naar New York afgelopen september) en Zollverein School of Management and Design in Essen Duitsland.
Om een idee te vormen hoe andere architectuur-fanatics erover denken geef ik hier de poll mee die ArchDaily enkele weken startte. In deze poll komt Peter Zumthor als favoriet uit de bus (met 30%) gevolgd door SANAA (19%) en Toyo Ito (16%), schandalig hoe deze laatste nog niet gehuldigd is met zo’n indrukwekkende verwezenlijkingen!

Ik wacht vol ongeduld af, en hoop hierbij dat SANAA de buit binnenhaald!

Afgelopen donderdag een dagtrip ondernomen naar Rotterdam. Een onderdeel van deze uitstap was een bezoek aan het architectenbureau MVRDV (Rotterdam is de architectuurstad in Nederlands, met de hoofdkantoren van Rem Koolhaas’s O.M.A, Erick Van Egeraat en dus ook MVRDV.)

Waar kennen we dit bureau met de moeilijke naam dan allemaal van? De Mirador (Madrid), EXPO 2000 Nl Paviljoen, Gyre (Tokio) en zo veel meer…

Hun bureau ligt in de buitenwijken van Rotterdam, geen locatie waar ik een hoofdkwartier van een vooruitstrevend bureau zou verwachten. Maar de overvloed van blauwschuim maquette op de vensterbanken nam snel de twijfel weg, we zaten bij MVRDV.
Bij het binnenkomen werden we verwelkomd door ene Bart die ons zou rondleiden. Een open ruimte, egaal wit, waar een losse sfeer heerst en iedereen werkt aan een overvloed aan blauwe schuimmaquettes.
Om toch even toe te lichten, de manier van werken in Nederland is anders dan deze in Belgie. MVRDV kan gezien worden als een ontwerpbureau, die dus instaat voor het ontwerp, maar niet zo zeer voor het effectief oprichten van het gebouw. Geen werfopvolging dus, dit wordt overgelaten aan een neven-architect die afkomstig is van het land waar het gebouw moet komen.

De oorsprong van het bureau is gelijk aan deze van zoveel andere topbureau’s in de wereld: Rem Koolhaas.
De 3 partners van MVRDV werkten in hun jonge jaren voor O.M.A in Rotterdam. Winy Maas en kompanen kwamen van de grond nadat VPRO een nieuw hoofdkantoor liet bouwen: Villa VPRO (de moeite waard om eens te onderzoeken!)

Maar wat maakt MVRDV dan zo speciaal? Simpel: de vormentaal. Een zeer eenvoudige manier van stapelen, repetitie maakt uiterst strakke ontwerpen. Wat hen door sommige kwalijk genomen wordt als té simpel of té banaal, kan door mij wel geapprecieerd worden.

Hoe gaan ze dan te werk? Elke project is de verantwoordelijkheid van een team van 4-5 architecten waar elk zijn zegje kan doen. Bij MVRDV wordt vooral gewerkt aan de hand van maquettes. Die maquettes dienen om het gevoel van ruimtelijkheid te vatten maar evenzeer om de opdrachtgever over de streep te trekken het project te financiëren. (2-)wekelijkse meetings op het bureau of op locatie melden de stand van zaken. Aangezien het economisch klimaat ligt de opdrachten-wedstijden bij MVRDV momenteel op 70%-30%, een wedstrijdcijfer die toch lager ligt dan ik voorheen gedacht had. MVRDV komt geregeld als winnaar uit de bus als ik doorheen de tientallen architectuur-blogs scrol.
Aangezien wedstrijden toch een grote investering zijn (50 000 euro) en niet gegarandeerd werk opleveren lijkt het me nu wel logisch dat ze toch liever wat zekerheid inlassen.
MVRDV geeft ook de voorkeur aan maquettes ipv 3D-visualisaties, omdat zij merken dat een maquette een opdrachtgever rapper over de streep kan trekken. (enkel een architectuurstudent kan iets maken uit fancy visualisaties nietwaar?) Ik werd ook enkele malen achterovergeslagen toen Bart begon over kostprijs van visualisaties en maquettes. Doordat het finale project voor een wedstrijd pas enkele uren voor de deadline af is, komt er bij het renderen meestal nachtwerk aan te pas (voor ons niet onbekend), waardoor de prijs exponentieel stijgt, wat de prijzen doet varieren tussen 2000 en 4000 euro voor 1 visualisatie. De prijzen voor een wedstrijdmaquette lopen ook snel de duizenden euros in. (even ter referentie, deze maquette voor een project van Zaha Hadid kostte, hou u vast, 200 000 euro)

Tot zover deze korte beschrijving van MVRDV, wie ze zijn, hoe ze werken en wat ze al gerealiseerd hebben.
Ik vond het een zeer leerrijke ontmoeting met een voor mij topbureau. Ik hoop er dan ook ooit voor te werken (alhoewel ik met deze uitspraak moet opletten, want ambitie wordt mij door sommigen kwalijk genomen)
Dank je docent voor het regelen van deze leerrijke uitstap!