De bedoeling van Chokri snap ik niet helemaal, een Pukkelpop in het klein en indoor, gaat dan niet juist het toffe, leuke, sfeervolle verloren die Pukkelpop wel schijnt te hebben? Ik kan het niet bevestigen, ik ben er namelijk nog nooit geweest. Alhoewel Pukkelpop samen met Dour wel op de planning staan, moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat ik die grote festivals/mega-events wat beu ben. Daarmee dat men mij waarschijnlijk nooit meer zal terugzien op I Love Techno, veel te groot, veel te bombastisch, nee geef mij maar een fijn dj-setje in Make Up Club of Café d’Anvers.
Ik had 3 redenen, eigenlijk 4 om wel te gaan naar Polsslag. 1. Boys Noize, 2008 wordt terug zijn jaar, zeg dat ik, Kris Provoost, het gezegd heeft. 2. Erol Alkan, keer voor keer los erop. 3. Anthony Rother, mijn electrogod die ik tot grote schaamte nog nooit live zag. Nu ik zie dat hij in mei naar Fuse komt kan deze reden dan ook geschrapt worden. 4. Het uitstapje met de vriendjes en vriendinnetjes.
Nu ik zie dat vandaag de line up (eindelijk!) online staat moet ik bemerken dat Boys Noize en Erol Alkan lijnrecht tegenover elkaar staan. Een welgemeende fuck you! Die verdomde dilemmas altijd.
Buiten mijn vriendjes en vriendinnetjes schiet er dan eigenlijk niet veel meer over om echt daadwerkelijk af te zakken naar Hasselt(!).
Anthony Rother die voor 8 euro naar Fuse komt waarschijnlijk dan toch in de agenda. Heel wat beter voor de portemonnee dan de 35euro die Chokri durft te vragen!
Voor de geinteresseerden de line-up is te vinden op www.polsslag.be
De Cambodjaan Dith Pran, wiens leven de film ‘The Killing Fields‘ geïnspireerd heeft, is op 65-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn vriend en voormalig journalist van de New York Times, Sydney Schanberg, laten weten. Dith Pran vocht sinds januari tegen alvleesklierkanker. Hij overleed in een ziekenhuis in New Jersey. Schanberg zegt dat Pran voor hem als een broer was.
Film
‘The Killing Fields’ uit 1984 van de regisseur Roland Joffé vertelt het verhaal van New York Times-journalist Sydney Schanberg die het leven wil redden van zijn lokale correspondent Dith Pran. Die laatste is in Cambodja gebleven terwijl de Rode Khmer de macht genomen heeft en de hele bevolking in kampen heeft gestoken.
Awards
Voor zijn verslaggeving over de oorlog in Cambodja won Schanberg in 1976 de Pulitzer Prijs. ‘The Killing Fields’ won in 1985 drie Oscars, onder meer voor de beste mannelijke bijrol, waarbij Haing S. Ngor de rol van Dith Pran voor zijn rekening neemt. (afp/belga/sam) HLN.Be
Dé held uit mijn lievelingsfilm, The Killing Fields! Eén van de weinige films waar ik keer op keer tranen van in de ogen krijg. Enkele jaren geleden het “voorrecht” gekregen om de gruwelijkheden ter plaatste te mogen gaan aanschouwen, en het doet wat met een mens.
De gruwel die de mensen hebben meegemaakt valt nog steeds af te lezen van hun gezicht. Het land blijft nog steeds gijgezeld door de vele mijnvelden. De dictators lopen nog steeds vrij rond. Niemand maar dan ook niemand doet hier iets aan. Is er dan geen gerechtigheid meer… Ik word er pisnijdig van.
Laat ons vooral genieten van het prachtige einde van “The Killing Fields” versterkt door het even prachtige Imagina van John Lennon:
Eindelijk 2 weken “paas”vakantie. Vakantie klinkt beter want Pasen is intussen al een week achter de rug. Dan vind ik het toch ridicul om deze 2 weken Paasvakantie te noemen, Sint Lucas? De Paasvakantie een week opschuiven, dit moet uniek zijn in Belgie. Creatief en origineel zijn ze wel daar in Gent.
Maar goed, vakantie dan toch eindelijk, wil dit nu zeggen dat ik de luiaard ga uithangen, nee dat niet! Ik luiaard? Nooit! Uitrusten ja dat wel, ik heb het eens nodig…Dit wil zeggen, mooi uitslapen en ’s avonds op een treffelijk uur onder de wol. Zoals het hoort hoor ik jullie nu zeggen. Wel ja dus! Geen zotte dingen doen, buiten Beat Box 4 april, en mooi zoals een voorbeeldige student flink werken aan mijn Bachelorproef. Ik heb er zin in.
“I wanted to play around with Busy P,” explains So-Me, as to why portraits are the focus for his new exhibit at Toronto’s Studio Gallery. The 22 prints on display are dominated by various incarnations of Ed Banger patriarch Busy P (Pedro Winter), and So-Me’s obvious muse. “He’s, like, super iconic. He’s very charismatic, very strong, very goofy and tall, and I think he’s just a funny character.”
“So Me: Portraits” runs from March 21 to May 22 at Studio Gallery 294 College Street, Toronto and is available online at Studio.to. All pictures !
